Therapeuten die werken volgens de theorie van oplossingsgerichte therapie zijn ervan overtuigd dat het niet nodig is om te begrijpen hoe een klacht is ontstaan. In plaats van verdiepen in het probleem, verdiept oplossingsgerichte therapie zich in mogelijke oplossingen. Vanaf het begin wordt men aangemoedigd zich te concentreren op de dan nog denkbeeldige situatie waarin het probleem is opgelost. Daarbij gaat men ervan uit dat men de oplossing onbewust al in zich heeft, namelijk in de vorm van uitzonderingen op het probleem. Geen enkel probleem is namelijk constant aanwezig.

In oplossingsgerichte therapie concentreert men zich op de situaties waarin het probleem zich niet voordoet, of minder op de voorgrond treedt. Men bepaalt zelf het doel van de therapie. Om dit doel te bereiken richt oplossingsgerichte therapie zich alleen op het verleden als het om successen gaat. In elk ander geval ligt de focus van oplossingsgerichte therapie op het heden en de toekomst. De behandelaar focust niet op de klacht, maar op datgene wat men al goed doet.

Deze therapie is mogelijk voor zowel volwassenen als kinderen en jongeren.